آگاتينوس. او چهار مرحلهٴ زير را در پيشرفت بيماري تشخيص داد (نك هرودوتوس): آغاز، اوج، نقصان، شفا. طبقهبندي تبها: مزمن، حاد، طولاني، كوتاهمدت. نظريهٴ او در مورد نبض استادانهترين نظريهٴ قديم بود. تهذيب تشخيص بيماريها. توصيف جذام1، توصيف معالجات2 هندي، استفاده از اسپكولوم رحم.
آنتولوس
آنتولوس3 در نيمهٴ اول سدهٴ دوم برآمد، او از آرخيگنس نقل كرده و جالينوس از او. پزشك يوناني از مكتب پنوماتيك و يك جراح بزرگ. تنها قطعاتي از اثر او در دست است (بيشتر اوريباسيوس نقل كرده)، كه مربوط است به گرمابهدرماني4 و دانش مطالعهٴ تأثير آب و هوا در درمانپزشكي5، او ورزشهاي بدني را تجويز كرد. او بر روي فصد، بادكش، و زالو انداختن، و مواد خونبند مطالعه كرد و دستورهاي جراحي استادانهاي عرضه داشت (ازقبيل شكافتن ناي، عمل آب مرواريد، عملهاي پلاستيك)، درمانشناسي آنِوريسم6هاي واقعي و سانحهاي.
هليودوروس
هليودوروس7 كه احتمالاً نسبش مصري بود8، در زمان تراژان در روم برآمد. جراح يوناني از مكتب پنوماتيك. اثر عمدهٴ او رسالهاي است در جراحي در پنج كتاب. احتمالاً او مؤلف دو رسالهٴ ديگر دربارهٴ مفاصل و دربارهٴ دررفتگيهاست.
مارينوس كالبدشناس
مارينوس9 در حوالي آغاز سدهٴ دوم در اسكندريه برآمد. كالبدشناس يوناني كه جالينوس او را بسيار ستوده است. او رسالهٴ جامعي دربارهٴ كالبدشناسي در بيست كتاب نوشت، كه ما آن را از طريق تلخيصي كه جالينوس كرده است ميشناسيم. اين اثر بر مشاهدات شخصي مبتني بود. او روزنههاي جمجمه و مهرهها را به دقت تعيين كرد. او فن سوراخ كردن استخوان را اصلاح كرد.